Back home.....

Hallo allemaal,

Inmiddels ben ik alweer drie weken terug en nog steeds aan het acclimatiseren, want ik kan nog steeds niet wennen aan de kou hier, brrrr……
Ik had beloofd om nog een laatste blog te maken en dat doe ik bij deze. Ik heb namelijk het weekend voordat we weer naar Nederland gingen nog een heel avontuur beleefd, die ik jullie niet wil onthouden. Veel van jullie zullen het verhaal misschien al wel gehoord hebben, omdat ik jullie al heb gesproken, maar nu ook de foto’s nog.

Ons laatste weekend in Paramaribo zelf, zijn we met ons tijdelijke huisgenootje, Evelien, gaan fietsen. We hadden fietsen gehuurd en fietsten vervolgens naar Leonsberg. Hier pak je ook de boot wanneer je een dolfijnentour gaat doen. We vroegen een bootsman of hij ons naar Nieuw-Amsterdam wilde brengen. Daar aangekomen zijn we een beetje rond gaan fietsen. Het ergste is dat je constant nageroepen en -gefloten wordt, volgens mij vinden ze het namelijk erg interessant, die Nederlandse meiden op de fiets :p
Uiteindelijk kwamen we bij Mariënburg, hier staat een oude fabriek waar vroeger suiker en rum werd gemaakt. Daar aangekomen werden we meteen verwelkomd door een meneer. Hij wilde ons graag rondleiden door de fabriek. We konden geen nee zeggen en gingen met hem mee. Hij heeft ons erg veel verteld over de geschiedenis van dit gebouw. Wat erg grappig was, was dat hij steeds onze namen noemde. Het ging ongeveer zo: Evelien, Kim en Mirjam deze fabriek is geopend in 1882. Mirjam, Evelien en Kim….
Het was een hele aardige en grappige man en hij heeft ons goed rondgeleid en veel verteld.
Vervolgens zijn we weer terug gefietst en hebben we onderweg nog iets gegeten en gedronken. Het was wel even lekker zo’n dagje.
Die zondag, 18 januari, hebben we een auto gehuurd. Evelien durfde wel te rijden. We zijn naar Colakreek geweest. Hier hebben we een hutje gehuurd en heerlijk gezwommen. Helaas hadden we wel wat buien, maar ondanks dat hebben we een leuke dag gehad.
Die woensdag zijn we nog met elkaar uit eten geweest, omdat Evelien zondag zou vertrekken en wij haar dan niet meer zouden zien, omdat we dan terug kwamen van de trip. Het eten was erg lekker en het was een gezellige avond.

Onze laatste week, het was tijd om de stage af te ronden. Ik had het nog erg druk, omdat ik nog een voorlichtingsrapportage af moest maken. Deze wordt door de rechter aangevraagd. Het is dan de bedoeling dat je de geschiedenis van de jongere beschrijft, praat met de ouders en de school en uiteindelijk moet je een advies geven. In het advies zet je wat jij denkt dat het beste is voor de jongere, mocht hij in vrijheid worden gesteld of langer vast blijven zitten.
Uiteindelijk heb ik de stage met een ruime voldoende afgesloten. We hebben nog afscheid genomen van de jongens in het Jeugdcellenhuis. Het was ook wel weer jammer om te gaan, want in het cellenhuis heb ik het altijd wel leuk gehad.

Donderdag 22 januari gingen we onze laatste trip doen, de jungle in, naar de Blanche Marie watervallen. We werden om 6 uur ‘s ochtend opgehaald door onze gids Donovan. We waren met een kleine groep: Kim, Sigrid, Marco (vriend van Sigrid), Mariska, ik en onze gids.
We gingen met een busje genaamd Betsy, zo noemde Donovan zijn auto. Aangekomen op de bauxietweg, kon onze trilplaatsessie weer beginnen. We waren al een tijdje onderweg en ineens stopte Donovan de auto, hij was over een slang gereden. Ik zat aan een hele dikke slang te denken….
Hij stapte uit en pakte heel voorzichtig de slang van wel 10 centimeter op. Vond het erg knap dat hij dat vanuit de auto had kunnen zien. Ondanks dat het zo’n klein slangetje was, was het wel een hele gevaarlijke. Het was namelijk een Labaria. Zoals ik wel eerder heb verteld, is dit één van de giftigste slangen van Suriname. Donovan vertelde dat deze jonge slang nog gevaarlijker is dan een volgroeide slang, omdat deze zijn gif nog niet kan controleren.
We gooiden hem terug en gingen verder. Op een gegeven moment stopte Donovan weer, hij had weer een slang gezien. Het ging om een kleine wurgslang, deze zwom in een plas. Hij pakte de slang er voorzichtig uit. We mochten hem wel even aanraken. Ik voelde even aan zijn staart, hij was erg sterk en krioelde om mijn hand. Ik heb hem maar gauw losgelaten, want het voelde erg vreemd en een beetje vies aan. Na de slang weer terug te hebben gezet gingen we verder.

Door de regen was het wegdek erg slecht, veel plassen en blubber. Gelukkig was het een fourwheeldrive-busje. Als we vast zaten, moesten Marco en Donovan even de fourwheeldrive aanzetten door aan een knop op de wielen te draaien. We konden dan zo weer verder rijden. Alleen lukte dat op een gegeven moment even niet en zaten we dus echt vast… Donovan reed achteruit, maar we kwamen alleen maar verder in de berm en we moesten dus wachten op hulp of we moesten de auto weer uit de berm duwen. We hebben toen maar voor de tweede optie gekozen, want je kunt in de jungle heeeel lang wachten op hulp of je moet net geluk hebben…
Kim nam plaats achter het stuur en de rest duwde de auto uit de blubber. Donovan had het goed bekeken en was een beetje foto’s aan het maken :p We moesten op onze blote voeten, anders zouden we onze slippers waarschijnlijk niet meer terug kunnen vinden.

Uiteindelijk lukte het ons om de auto uit de berm te krijgen en konden we weer verder.
Helaas werkte Betsy niet de hele reis mee, af en toe raakte ze namelijk oververhit, waardoor we genoodzaakt waren om even te stoppen, de motor af te laten koelen, water bij te vullen en dan konden we weer verder.
Ook zijn we nog een aantal keren gestopt. Donovan liet ons nog een schildpad en een toekan zien.

Na een reis van 13 uren, waren we aangekomen in Apoera. Dit is een dorpje aan de grens van Suriname en Brits-Guyana. Donovan ging eten voor ons maken en wij pakten onze spullen uit. Na het eten zouden we onze hangmatten ophangen. Donovan zou ons daar bij helpen. Mariska ging ondertussen alvast haar hangmat ophangen. Ik zei haar nog dat ze beter even op Donovan kon wachten, want hij was toch bijna klaar met eten. Het ophangen pakte namelijk niet helemaal goed uit… Ze wilde kijken of hij goed vast zat en ging er in zitten. De hangmat bleek toch niet zo goed vast te zitten, waardoor de hangmat aan één kant los liet en Mariska in plaats van in de hangmat op de grond zat. Gelukkig was de schade beperkt en viel het allemaal mee. Donovan heeft toen de met onze hulp de rest van de hangmatten opgehangen.
De douche in de accommodatie deed het niet, dus stond er een emmer met een bakje. Je moet je dus douchen door het koude water over je heen te gooien. Nou dat was nog een hele opgave met dat koude water.... De kikkers vonden het water wel erg lekker, want die waren steeds in de douche te vinden.
Nadat iedereen zich had opgefrist gingen we slapen. Toen ik de volgende ochtend wakker werd, voelde ik me niet erg lekker. Ik was misselijk en bracht vaak een bezoek aan de wc.
De anderen gingen Apoera bekijken en ik ben toen maar in mijn hangmat blijven liggen, dat leek me de beste optie.
Na nog even geslapen te hebben, kwamen de anderen alweer terug. We gingen iets eten.
Ik had totaal geen trek, maar moest toch iets eten en daarna gingen we met een bootje het water op naar een strandje in de rivier. Het was Sigrid haar verjaardag dus dronken de anderen daar een biertje op. Ik sloeg het weekend de Parbobiertjes maar even over. Na even lekker te hebben gezwommen en in de zon te hebben gelegen, gingen we weer terug.
Onze volgende tocht ging naar een indianendorp, Sandlanding. Dit is een traditioneel dorp waar ze nog leven volgens de oude indiaanse standaard, ook al zijn sommige moderne invloeden wel terug te vinden in het dorp (heb even je zin gepikt Marco). Vervolgens gingen we naar een oud treinstation. We moesten over een weg, die bijna dichtgegroeid was. Daar aangekomen, waren er allemaal oude treinen. Eens door Nederland afgeleverd en nooit gebruikt. De treinen staan daar nu te vergaan, erg zonde. In het treinstation waren ook een aantal kamers, waar nu vleermuizen huizen. Ik wil niet weten hoeveel het er zijn, maar het stonk echt heel erg….. Na dit te hebben gezien gingen we weer terug om nog een stop te maken bij het water en even te genieten van de zonsondergang.

's Avonds had Donovan weer gekookt, ditmaal vissoep. Ik voelde me alweer iets beter en ik was volgens mij de enige, en Donovan natuurlijk, die het eten best wel lekker vond. De rest heeft alleen rijst en brood gegeten die avond.
Na het eten ging Donovan op zoek naar een tarantula, hij wilde hem graag aan ons laten zien. Ik stond hier niet zo om te juichen, want ik ben niet zo dol op spinnen. Hij kwam eerst met een superkleine aangelopen, die vond ik nog niet zo eng. Toen hij die had teruggezet ging hij weer op zoek en kwam hij met een grote tarantula aanzetten. Dit was overigens nog maar een puber. Hij vroeg wie hem op de arm wilde hebben. Ik wilde wel proberen, maar durfde echt niet, is wel te zien aan mijn gezicht op de foto’s, haha. Ik vroeg ook nog aan Donovan of hij ook kon springen, dat zie je dan wel eens op tv, maar Donovan gaf hier geen antwoord op.
Kim en Mariska hadden hem al op hun mouw gehad. Sigrid wilde hem dan nog wel op haar blote arm. Hij liep mooi over haar arm, maar sprong ineens weg. Sigrid en ik stonden inmiddels gillend aan de andere kant van de accommodatie. Daar aangekomen, lagen we natuurlijk helemaal dubbel. Hij was op de broek van Donovan gesprongen, die erg moest lachen om onze reactie. Hij heeft de tarantula toen maar weer terug gezet en iedereen was weer gekalmeerd.
We hebben toen nog een champagne genomen om Sigrid haar verjaardag te vieren.

De volgende ochtend werd ik weer helemaal misselijk wakker en voelde me totaal niet lekker. Ik baalde hier echt heel erg van. Mijn laatste trip en dan voel ik me zo beroerd.
Kim stelde voor om misschien even bij de kliniek langs te gaan, voordat we zouden beginnen aan de reis naar Blanche Marie. We zouden daarna namelijk niet weer in Apoera terug komen.
Kim en ik werden bij de kliniek afgezet en de rest van de groep gingen nog even wat boodschappen doen. We zouden de volgende nacht namelijk middenin de jungle overnachten.
De dokter ging om 9 uur pas open, wij waren er rond half 8, maar hij wilde wel helpen. Ik vertelde wat mijn klachten waren. De dokter wist niet wat ik had, maar hij dacht dat ik me misschien niet goed voelde door het milieu daar of iets dat ik had gegeten….
Ik kreeg toen pilletjes van hem. Hij zei dat ik er wel wat suf van kon worden, maar dat de misselijkheid wel weg zou gaan. Ik had natuurlijk meteen een pilletje genomen.
De anderen waren alweer terug, maar voordat we konden gaan, moest er een band worden gewisseld, want hij was lek.

Hierna konden we onze weg vervolgen. Onderweg gingen we nog bij een bedrijf langs om de lekke band te laten repareren. Uit de blog van Sigrid (www.sigridrienstra.waarbenjij.nu) heb ik begrepen dat dit niet zo makkelijk ging vanwege de corruptie daar. Ik was ondertussen namelijk zo suf geworden van die pilletjes, dat ik alleen nog maar kon slapen.
Uiteindelijk was het toch geregeld en konden we verder. Onderweg hebben we nog even wat gegeten bij een brug. Door de sufheid kon ik niet eens normaal lopen, dus ben ik maar weer in de auto gaan liggen.
Naarmate we dichter bij Blanche Marie kwamen werd ik steeds wat wakkerder. Om bij Blanche Marie te kunnen komen, moesten we alleen eerst nog een brug over, tenminste wat er nog van de brug over was. Donovan vroeg mij of ik kon rijden, want dan zou hij samen met Marco de planken voor de wielen leggen en er voor proberen te zorgen dat ik niet de gaten in reed. Ik was alweer vrij bij mijn positieven, dus ik reed heel langzaam de brug over. Gelukkig liep Marco niet te dicht bij de auto, want ineens vloog er een plank omhoog. Aan het einde van de brug gaf Donovan aan dat ik naar rechts moest, toen ik het stuur draaide zei hij weer links, toen ik weer naar links draaide zei hij rechts. Ik snapte er niets van, dus reed gewoon maar rechtdoor. Achteraf bleek ik bijna in een gat te zitten, maar het ging gelukkig goed en we hadden de brug overleefd.
Aangekomen bij het ressort hebben we iets gegeten en gingen we lopend naar Blanche Marie, dit duurde ongeveer een kwartier. Wat is dat een mooie waterval zeg!!
We hebben wat mooie foto’s gemaakt en genoten van de waterval. Normaal gesproken kun je er ook zwemmen, maar helaas zaten er nu sidderalen. Wanneer je deze aanraakt geven ze een stroomstoot af van zo’n 220 volt.
Ik was al even eerder terug gelopen om even op een bankje te gaan liggen. De pilletjes deden nog steeds hun werk, want ik schrok 10 minuten later wakker van Sigrid, die iets aan mij vroeg. We liepen verder stroomafwaarts en hebben nog even lekker gebaad in het water en genoten van de mooie natuur.

Hierna gingen we weer naar de auto. Opnieuw de brug over, dit keer reed Donovan zelf, de planken lagen al redelijk goed van de heenreis. We moesten het reservewiel nog even ophalen en daarna konden we onze reis vervolgen richting Paramaribo.
Onderweg zouden we in het bos overnachten. Betsy was in een goed humeur en bracht ons tot onze slaapplek. We hebben daar een kampje opgeslagen en Donovan heeft, primitief, op een vuurtje ons eten voor die avond klaargemaakt. We kregen boskonijn, dit is overigens een ander soort konijn dan wij kennen, maar hij was wel erg lekker.(hieronder een plaatje)

Na het eten gingen we nog een nachtwandeling maken, maar eerst gingen we even op bezoek bij onze buren aan de andere kant van de kreek. Dit bleken jagers te zijn, die in hun vrije tijd met elkaar het bos ingaan. We kregen wat te drinken en hebben lekker bij een vuurtje gezeten. Ze vertelden ons dat ze 1 keer in de maand een weekend jagen. Alleen hadden ze dit keer te veel gevangen en vroegen ze Donovan of hij een koelbox met wild mee wilde nemen. Donovan wilde dit wel voor ze doen, ook weer handig, want zo bouwt Donovan wat connecties op. Wat we toen nog niet wisten, is dat dit bezoek nog erg belangrijk voor ons zou zijn……
We gingen nog een stuk over het pad lopen, misschien dat we nog dieren zouden spotten. Het regende en Donovan rekende er niet echt op dat we iets zouden zien, dus we waren wat aan het fluisteren en af en toe draaide Donovan zich met een ruk en een schreeuw om, om ons even te laten schrikken. Het was echt heel donker en zonder zaklantaarns zouden we helemaal niets kunnen zien. Ineens zei Mariska ‘volgens mij kruipt hier een slang’. We draaiden ons allemaal om en vlak naast Donovan lag een slang in de aanvalshouding. We gingen er allemaal met een boog omheen staan. Het was namelijk een labaria…..
Als niemand hem had gezien, was iemand van ons zeker gebeten. Gelukkig is het goed afgelopen….. De slang was bang en schoot de bosjes in, waarna wij onze nachtwandeling rustig en erg oplettend vervolgden. We waren hier allemaal wel erg van geschrokken…..
Daarna gingen we slapen. Die nacht was het erg koud en werd ik op een gegeven moment zelfs rillend wakker. Ik had al 2 broeken, een t-shirt en een trui aan. Je kunt dus nagaan hoe koud het wel niet is in de jungle ’s nachts
De volgende ochtend hebben we nog even in de kreek gebaad en was het weer tijd om te gaan.

De eerste helft van de reis had Betsy een goed humeur en ze reed netjes door. Op een gegeven moment stopte ze er mee en wilde ze niet verder, want de distributieriem was kapot.
Daar sta je dan in de jungle en geen bereik met je telefoon. Nu moesten we echt wachten op hulp….. Na een hapje, drankje en een dansje kwamen na drie kwartier onze vrienden van die nacht er aan, de jagers. Overigens is de camera ook veelvuldig uitgeprobeerd in deze drie kwartier :p

De jagers hebben ons een heel eind gesleept. Marco, Sigrid en ik gingen bij de jagers in de auto. Kim, Donovan en Mariska bleven in Betsy.
Het leuke was dat de jagers het ook al hadden over Betsy ‘Wat vervelend dat Betsy niet verder wilde’, haha, erg grappig.
Na heel wat hobbels, een twee keer losgeslagen kabel en 1,5 uur later kwamen we aan bij een overnachtingsplek bij Gösterie. Betsy is achtergebleven en wij hebben onze spullen overgeladen in de auto’s van de jagers. Kim, Sigrid, Marco en ik namen plaats in de eerste auto en Donovan en Mariska in een andere. We gingen met ongeveer 100 kilometer per uur over de bauxietweg, wat rijdt zo’n auto soepel over al die hobbels heen zeg, ongelofelijk…..
Onderweg was er nog een controle. Er zijn dan agenten die bekijken hoeveel en wat voor wild er is gevangen en of ze in het bezit zijn van wapens. Ons werd verteld, dat we niets moesten zeggen. Ze vertelden dat wij stagiaires waren en met hun mee waren geweest. Wij moesten uitstappen, de bank werd omhoog getild en wij konden weer instappen. Verder werd er niet gecontroleerd. Achteraf bleek dat ze zo’n minieme controle hadden, omdat wij bij hun in de auto zaten. Normaal wordt alles bekeken en open gemaakt. Dit was voor de jagers dus weer een voordeel, aangezien ze waarschijnlijk te veel wild hadden en ze ook een dier hadden geschoten, waar een jachtverbod op was in die periode.

Aangekomen bij Zanderij, hier kwamen we het bos uit, zagen we het vliegtuig van Evelien, dat klaar stond om op te stijgen. We hebben haar dus toch nog uit kunnen zwaaien, ondanks dat ze het toen niet wist.
Daarna reden we verder naar het huis van 1 van de jagers. Hier hebben we gewacht op vervoer, dat Donovan had geregeld. Wij moesten onze spullen uit de laadbak zoeken van de auto’s. Dit zat allemaal in vuilniszakken, zodat het niet nat zou worden. Ik trok een vuilniszak open, zie ik ineens 2 poten van een vogel eruit steken, ik schrik me echt rot… Een minuut later overkomt Marco hetzelfde, haha…
Uiteindelijk waren we pas om 22.00 uur die avond thuis, maar een hele belevenis rijker.
Dit was wel 1 van de leukste en meest avontuurlijke trips die ik heb gedaan. Ondanks dat ik niet lekker was, heb ik erg genoten van de trip. Wat vooral ook een voordeel was, was dat we een klein groepje hadden, ook ons eigen groepje. Dit maakt het gewoon een stuk leuker, omdat je dan alles rustig aan kunt doen. Het was echt een supermooie afsluiter!

De volgende dag was het voor Kim en mij tijd om alles in te pakken.’s Avonds hebben we samen met Sigrid nog Surinaamse bami gemaakt voor René en Lily en hebben we nog lekker gegeten.
Dinsdag nog de laatste dingen ingepakt en nog souvenirs gekocht. Marco en Sigrid zaten in een huisje en kwamen speciaal voor ons nog even langs. Om kwart over 4 was het dan ook zo ver, Jeffrey kwam ons ophalen. We hebben afscheid genomen van René, Lily en hun familie. We werden uitgezwaaid door René, Sigrid en Marco. Het moment was nu echt aangebroken....
Ik moet zeggen dat ik helemaal niet naar huis wilde. Ik heb vaak momenten gehad dat ik graag naar huis wilde, omdat ik iedereen zo miste, maar op dat moment wilde ik niet gaan…
Je gaat met zo’n dubbel gevoel weer weg, omdat je toch iets hebt opgebouwd en heel veel hebt meegemaakt daar.
De vlucht was goed verlopen. Na 20 controles konden we eindelijk door de douane en stonden onze families ons al op te wachten.

Wat hadden wij het koud!!! Echt, ik kan er nu nog steeds niet aan wennen. Toen wij aankwamen in Suriname was het denk ik wel 40 graden. Ik dacht nog ‘hoe moet ik hier ooit aan wennen’. Naarmate de regentijd kwam, werd het wat koeler en had ik bij 25 graden een trui aan, omdat ik het dan koud kreeg. Dan kom je in Nederland en is het gewoon -4, echt niet normaal…..
Wij kwamen ’s ochtends aan en hadden dus een nacht overgeslagen. De dag dat we terug kwamen werd mijn oma 80, dus er was die dag feest. ’s Avonds hadden mijn ouders nog een surpriseparty voor mij geregeld en kwam mijn familie op bezoek. Erg leuk om iedereen weer te zien!! De volgende dag was ik dan ook erg moe.

Ik heb echt een ontzettend leuke tijd in Suriname gehad en ik heb hier veel geleerd. Natuurlijk was het niet altijd feest. Mijn stage viel erg tegen. Mijn begeleidster was niet altijd aardig en gaf totaal geen goede begeleiding, maar ik heb de mooie momenten in mijn gedachten en die zal ik ook onthouden.
Ook wil ik bij deze iedereen bedanken voor alle mailtjes en kaartjes. Het gaf mij altijd weer een goed gevoel als er een reactie was uit Nederland. Super, dank je wel!!

Dit is nu echt mijn laatste blog. Ik hoop dat jullie het einde van deze blog ook nog lezen, want hij was dit keer heel erg lang. Ook hoop ik dat jullie genoten hebben van mijn verhalen. Ik heb in ieder geval genoten van jullie reacties.
Ik ben echt weer een ervaring rijker!! Bij deze wil ik iedereen, die ook zo’n kans krijgt en een beetje avontuurlijk is ingesteld, zeker aanraden dit ook te doen. Je zal er geen spijt van krijgen.

Nogmaals bedankt voor alle reacties!!

Liefs,
Mirjam

On top of the....Voltzberg

Hallo allemaal,

Bedankt voor al jullie reacties en kaartjes. Ik heb namelijk deze week nog een aantal kerstkaarten en zelfs een kerstpakketje binnen gekregen. Een beetje laat, de post is hier namelijk niet zo snel, maar het is altijd erg leuk om post te krijgen!!

Afgelopen weekend ben ik samen met Kim op trip geweest naar de Ralleighvallen en de Voltzberg. Het was een actieve en zware trip, maar wel heel mooi.
Er wordt wel eens aan mij gevraagd wat ik de mooiste trip vond tot nu toe, maar ik vind het moeilijk om hier een antwoord op te geven, omdat de trips soms erg van elkaar verschillen. Je ziet elke keer iets anders en het maakt allemaal indruk op je. Uiteindelijk gaat het bij alle trips veelal wel om de natuur en die is hier gewoon prachtig. Ook bij deze trip was dat het geval. Onze Belgische collega-stagiaires Cato en An waren ook van de partij samen met hun huisgenoten en vriend. Verder waren er nog een aantal andere stagiaires en toeristen die mee gingen en waren we uiteindelijk met een groep van 15 mensen.

Donderdagochtend zijn we rond half 8 vertrokken naar het Vat, een restaurant hier in Paramaribo. Onze taxichauffeur Annand bracht ons hier naar toe. Daar aangekomen stapten we in een bus om vervolgens een 5 uur durende reis te maken naar Witigron. Dit is een dorpje in het binnenland. De trilplaatmassage hebben we ook deze reis niet overgeslagen.
Onderweg kregen we nog even een lunch en konden er bomen worden opgezocht om even te sanitairen :p
Vanuit Witigron was het nog 2,5 uur met de boot. We zitten nu in de kleine regentijd en natuurlijk begon het toen we in de boot zaten keihard te regen. Mariska had ons gelukkig een poncho geleend, alleen was die van Kim niet zo waterdicht als die van mij en was ze alsnog helemaal nat. We hebben er gelukkig wel om kunnen lachen.
Na mooie uitzichten en heeeeeeeel veel bomen, 90% van Suriname bestaat uit bos, kwamen we aan bij het Fungu-eiland. Hier verbleven we 3 nachten.
Na deze reis van bijna 8 uren waren we erg moe en we gingen dan ook op tijd slapen.




De volgende ochtend stonden we om half 7 op en kregen we een heerlijk ontbijt van onze kok John. We moesten ook alvast onze lunch inpakken, want we gingen deze dag naar de Voltzberg. Spannend!!
We waren de eerste groep van het nieuwe jaar, dus dat was eigenlijk wel een beetje speciaal. De laatste groep was er voor de kerst geweest. Meestal duurt de gehele reis heen en terug ongeveer 6 uren, alleen hebben wij er 8 uren over gedaan. Onze gids, Steven, moest namelijk regelmatig een brug maken over een watertje. Ook was de weg af en toe dichtgegroeid en moest Steven alle planten of bomen weghakken. Dit heeft best wel veel tijd gekost.
Het was een zware tocht. Eerst gingen we met een boot van Fungu-eiland naar het vaste land. Vervolgens gingen we door het bos naar een rotsplateau. Daar aangekomen, hadden we een mooi uitzicht op de Voltzberg. Deze berg is ontdekt door meneer Voltz, die hem zelf nooit heeft beklommen. De Voltzberg is 240 meter hoog en toen ik hem zag, dacht ik ‘Ga ik die beklimmen?? Dat lukt me nooit…..’ Steven vertelde ons nog dat wanneer het zou gaan regenen we de Voltzberg waarschijnlijk niet op konden, omdat het dan te glad en te gevaarlijk zou zijn.



Na een korte pauze gingen we door naar de voet van de berg. Het was gelukkig droog en we begonnen met de klim. Langs een bergspleet omhoog door de bossen heen. Er leek maar geen einde aan te komen. Uiteindelijk waren we uit de bosjes en hadden we al een mooi uitzicht, alleen waren we nog niet op de top van de berg.
Na veel zwoegen en zweten met als resultaat een rood hoofd hadden we de top bereikt. Hier hebben we eerst even een adempauze genomen en toen genoten van het mooie uitzicht. Omdat we al veel oponthoud hadden gehad door de niet begaanbare paden, moesten we na een half uurtje alweer beginnen aan de afdaling. Dit ging toch wel iets makkelijker dan de klim naar boven, alleen moest je uitkijken dat je niet uit zou glijden, want als je eenmaal rolt, rol je door tot aan de voet. Je bent dan misschien snel beneden, maar hoe je dan beneden aan komt…… Gelukkig is het bij iedereen goed gegaan.
We begonnen weer aan onze reis terug door het bos. Halverwege hadden we een pauze en Cato, die haar bril die dag op had :p, zag ineens iets in een boom zitten. Het bleek een kleine miereneter te zijn, die net zijn dutje lag te doen. Het zag er heel lief uit, het was net een beertje. We hebben hem even wakker geschud, zodat hij zich beter kon laten zien en we zijn toen verder gegaan. Op een gegeven moment riepen onze gidsen dat we naar boven moesten kijken en daar zaten een aantal slingerapen. Ik heb dus eindelijk apen gezien. De hele tijd loop ik namelijk te roepen dat ik eens apen wil zien die niet in kooitjes zitten en nu is dat dus eindelijk gebeurd. Het was erg grappig om te zien. Ze zaten hoog in een boom naar ons te kijken en wij keken naar hun. Leuk om dat eens te hebben gezien.
Na deze lange wandeling konden we nog even afkoelen bij de waterval. Het was een vermoeiende maar superleuke dag.






De volgende dag zijn we rond half 7 weer opgestaan om op het vliegveldje naar vogels te kijken, want er schenen daar veel toekans te zijn. Wij (Kim, de Belgen en ik) zijn op eigen houtje naar het vliegveldje gegaan. We zagen verschillende vogels overvliegen. Later hadden we door dat dit de toekans waren, alleen hadden wij verwacht dat die veel groter zouden zijn. Ook hebben we nog ara’s gezien. Ik zag namelijk wel vogels met een lange staart in een kale boom zitten, maar ik dacht nog papegaaien gaan vast niet in zo’n kale boom zitten. Uiteindelijk vlogen ze over ons heen en bleken het dus gewoon ara’s te zijn. Helaas heb ik ze niet op de foto kunnen zetten.
Hierna zijn we terug gegaan en kregen we ontbijt. Ik heb dit weekend trouwens echt veel gegeten. ’s Ochtends een stevig ontbijt, ’s middags warm eten en vervolgens ‘s avonds ook nog weer een warme maaltijd. De warme maaltijden bestaan bij de trips over het algemeen uit rijst met kip of vis. We hebben tijdens deze trip ook nog pindasoep en bami gehad, erg lekker.
Na het ontbijt zijn we naar de moederval gegaan. Het gebied waar we zaten, wordt de Ralleighvallen genoemd, omdat er in dat gebied veel watervallen voor komen.
Na een tocht van ongeveer een 1,5 uur kwamen we bij de moederval aan. Ook dit gaf weer een mooi uitzicht. We konden daar niet zwemmen, omdat er sidderalen zitten die 260 volt kunnen geven als je ze aanraakt. Toch hebben we even lekker kunnen genieten van het uitzicht.
Vervolgens zijn we weer terug gegaan. Steven heeft ons nog het een en ander uitgelegd over het bos. Eigenlijk is het bos net een apotheek, omdat veel bomen en planten gebruikt kunnen worden bij lichamelijk problemen. Zo heb je bijvoorbeeld een boom, die de betadineboom wordt genoemd, omdat het een wondje reinigt wanneer je het vloeistof uit de schors op een wondje smeert. Ook zijn we tijdens die wandeling weer een aantal slingerapen tegen gekomen.



We werden met de boot weer naar het vaste land gebracht en gingen ook met de boot terug, alleen konden we halverwege met onze zwemvesten aan, ons laten meevoeren door de stroming. Onder leiding van kok John, sprongen we in het water en lieten we ons meedrijven. Je moet wel goed kunnen zwemmen, omdat de stroming op sommige plekken best wel sterk is. Kim kwam op een gegeven moment zelfs in een kleine draaikolk. Ze bleef gelukkig wel drijven door het zwemvest. Ik zwom voor haar en al draaiende riep ze 'Mir, ik zit vast in een draaikolk'. Het leek eigenlijk wel heel grappig omdat ze zo rondjes draaide. Ik kan er nu nog steeds om lachen :p
De boot voer uit voorzorg wel met ons mee hoor en we kwamen al snel weer bij Fungu-eiland aan. Het was erg leuk zo’n wildwaterbaan.

Op Fungu-eiland zitten kleine doodskopaapjes, meneer Nilson-aapjes. Deze zijn makkelijk tam te krijgen en je kon ze dus gewoon banaan voeren. Ik dacht altijd dat apen scherpe nagels hadden, maar eigenlijk lijken hun pootjes gewoon op onze handen.
Ook was er nog een aap met een kleintje op de rug. Die hebben we ook nog even op foto gezet.



De laatste avond kregen we nog een optreden van de Ralleighboys. Onze gidsen, koks en de mensen die daar werken hadden met trommels en houten planken een drumband gevormd. Het klonk ook nog goed en we hebben natuurlijk nog even gedanst, al moest iedereen wel een beetje aangespoord worden, na al die lange wandeltochten.
Na die avond was het de volgende dag weer tijd om terug te gaan naar Paramaribo. Dit keer niet met de boot en de bus, maar met een vliegtuigje. Eerst vond ik het doodeng. Toen we eenmaal opstegen vond ik het leuk en spannend, maar toen we gingen dalen en ook turbulentie hadden vond ik het iets minder leuk en spannend. Volgens mij was mijn hoofd namelijk groen toen ik weer uit het vliegtuigje stapte in Paramaribo.



Deze trip was zoals ik al in het begin zei erg actief, maar supermooi. We hebben heerlijk genoten en veel gezien. En we hebben gewoon de Voltzberg beklommen Kim, echt supergaaf!! :)

Het is een beetje een lang verhaal geworden, maar ik hoop dat jullie het leuk vonden.
Voor mij nu nog 2 weken te gaan en dan ga ik het koude Nederland weer tegemoet.
Het laatste weekend sluiten we af met een trip naar de Blanche Marie waterval. Hier zal mijn volgende en waarschijnlijk laatste blog dan ook over gaan.

Tot de volgende keer!
Liefs,
Mirjam